Terug

  • Snelle levering
  • Showroom zaterdag geopend
  • 30 dagen bedenktijd Niet goed? Geld terug!

Back to basics!

Back to basics!

FusionTEAMnl atleet Christian Albers is op zoek naar de juiste sleutel: Tijdens de wedstrijd in Chattanooga hoor ik veel enthousiaste supporters tegen me roepen: ‘You can do this!’. Ik lach vriendelijk tegen ze en bedank ze voor hun hartelijke aanmoedigingen maar het enige dat ik denk is: ‘I know I can do this, so what?’. Mijn motivatie heeft een dieptepunt bereikt en ik neem me voor dat dit voorlopig(?) mijn laatste Ironman is, misschien wel mijn laatste triathlon.

Zondagmorgen. Opgestaan na een te korte nachtrust. De gezellige middag en avond, te veel eten en de lange rit naar huis vanuit Antwerpen speelde me nog parten. Niet de energie die ik wil hebben aan de vooravond van mijn langste trainingsdag. Vier keer 45 minuten hardlopen met toenemende intensiteit, afgewisseld met telkens 45 minuten uitfietsen op de trainer. Een totale trainingstijd van 6 uur vandaag en een van de laatste grote trainingen voor mijn vertrek naar Atlanta begin september 2017. Het wordt een warme dag. De eerste paar uren gaan lekker en soepel. Deze trainingsvorm bevalt me. Eigenlijk vliegt de tijd voorbij iedere keer dat ik een dergelijke training afwerk. Tussendoor op de fiets heb ik even tijd om ‘bij te tanken’ – letterlijk. Goed drinken en voldoende (sport)voeding tot me nemen is van groot belang om deze training tot een goed einde te kunnen brengen en zorgt tevens voor een sneller herstel.

Na drie ‘rondjes’ van 45 minuten lopen en 45 minuten losfietsen loop ik even naar mijn gezin dat gezellig in de achtertuin zit te zonnen. Vandaag gaat mijn oudste zoon het huis uit. Hij vertrekt naar zijn kamer in Utrecht waar hij morgen aan de introductieweek van zijn studie begint. En dan gebeurt het: er knapt iets in me.

Ik ben het kwijt. Helemaal kwijt. Juist datgene wat me de afgelopen jaren zoveel heeft gebracht staat me nu volledig tegen. Ik wil stoppen met mijn training en de laatste set van 1,5 uur vergeten. Maar juist mijn oudste zoon, degene van mijn vier zoons die absoluut niets met sport heeft, spoort me aan om mijn training af te maken. Hij weet dat ik van mezelf ga balen als ik het niet doe. Het afmaken van een training, doorzetten als het fysiek of mentaal moeilijk wordt, heeft me altijd een bijzonder gevoel gegeven de afgelopen jaren. Een kleine overwinning op het stemmetje vanbinnen dat met minder genoegen wil nemen. Dus ik luister naar hem en maak het af. Ook deze 1,5 uur vliegt eigenlijk weer voorbij maar toch merk ik dat er iets is veranderd.

Het afscheid van mijn oudste zoon valt me zwaar. Ik ben een gevoelsmens en hoewel we elkaar binnen een week weer zien ben ik me toch meer dan bewust van de lading van dit moment. En dus stel ik voor dat ik hem met de auto breng in plaats van thuis afscheid te nemen en hem op de bus te zien stappen aan de overkant van onze straat. Na een snelle maaltijd stap ik met hem de auto in en hebben we een mooi gesprek samen. Het is een prachtige zonnige avond en 2,5 uur later ben ik weer thuis en kan ik eindelijk mijn benen strekken.

De laatste weken van voorbereiding voor mijn 9e hele Ironman werk ik plichtmatig af. Ik train nog een week bij een vriend in Atlanta maar het gaat al niet meer van harte. De fysieke en met name mentale vermoeidheid maken van wat doorgaans een feestje is, een verplicht nummer. Tijdens de wedstrijd in Chattanooga hoor ik veel enthousiaste supporters tegen me roepen: ‘You can do this!’. Ik lach vriendelijk tegen ze en bedank ze voor hun hartelijke aanmoedigingen maar het enige dat ik denk is: ‘I know I can do this, so what?’. Mijn motivatie heeft een dieptepunt bereikt en ik neem me voor dat dit voorlopig(?) mijn laatste Ironman is, misschien wel mijn laatste triathlon.

Ironman Chattanooga zit erop en er gaan maanden van ‘ongestructureerd trainen’, zoals dat zo mooi heet, voorbij. Ik merk dat ik afgezien van een enkele zwemtraining met twee van mijn zoons, geen plezier meer beleef aan trainen.

De feestdagen rond de jaarwisseling worden gelardeerd met (te)veel eten en alcohol en mijn gewicht stijgt navenant. Het deert me niet. Na jaren ‘binnen de lijntjes gekleurd’ te hebben gun ik mezelf deze periode. Wel merk ik dat ik me minder energiek ga voelen. Ik lijk ook meer slaap nodig te hebben. Mijn toegenomen gewicht, dat nog weg te rationaliseren is als ‘off season weight’, leidt ertoe dat ik het merendeel van mijn garderobe ‘even’ niet aankan. Ik heb vaker met dit bijltje gehakt en weet dat als ik me er echt op focus deze ‘winterjas’ zo weer uit is. Maar daar zit nu net het probleem deze keer. Die focus komt maar niet echt of verdwijnt net zo snel als hij gekomen is.

Op 11 februari loop ik dicht bij huis een halve marathon. Dit is de 5e keer dat ik meedoe en evenzoveel keer heb ik mij afgevraagd wat mij bezielde toen ik mij inschreef. In november ben ik meestal optimistischer over het verloop van de Nederlandse winter dan in februari en ook ditmaal heb ik een gezonde tegenzin en veel te weinig getraind. Maar er is wel iets anders dan normaal: ik loop samen met teamgenoot Ronald en we doen het puur voor ons plezier. Geen eindtijd in gedachten maar vertrekken op ‘conversatietempo’ en vooral genieten van de prachtige omgeving. Ik loop makkelijk en soepel en zet de laatste 3 kilometer nog even aan. Voldaan kom ik over de finish – er lijkt iets van plezier terug te komen.

Een maand later loop ik weer een halve marathon. Hoewel ik mij had voorgenomen voorlopig geen wedstrijden te doen ben ik gesterkt door de positieve ervaring van vorige maand en ga ik wederom met Ronald van start. Deze wedstrijd verloopt echter heel anders. Ronald gaat er al bij de start als een haas vandoor en van mijn plan om ook deze keer relaxed te lopen komt niets terecht. Bij gebrek aan een gesprekspartner besluit ik ook maar om het gas erop te gooien. Nog wel gecontroleerd want ik heb voor deze wedstrijd nog minder getraind dan voor de vorige, onder andere omdat ik eerder die week mijn voet hard stootte en daarna een dag niet zonder pijn kon staan. Ik loop dus harder dan ik van plan was maar het gaat relatief gemakkelijk. Echt veel harder kan ik niet, maar langzamer is ook niet nodig. Uiteindelijk ben ik 6 minuten sneller dan een maand eerder en blijk ik supervlak te hebben gelopen. Mijn eindtijd ligt maar 5 minuten boven mijn PR. Dit komt mede doordat ik in de jaren dat ik echt veel trainde en in vorm was nooit een halve marathon liep, maar toch. Ik lijk de smaak te pakken te hebben. Het ‘what if’ komt voor het eerst sinds lange tijd weer eens in mijn hoofd op. ‘What if’ als ik mezelf weer in shape weet te brengen, een kilo of 5-6 eraf en weer gestructureerd ga trainen?




Ik besluit mij in te schrijven voor een halve marathon begin april en die te gebruiken om mijn huidige grenzen te testen. Te kort dag om de gewenste kilo’s al kwijt te zijn of om een goede voorbereiding te doen maar de wedstrijd wil ik gebruiken om mezelf buiten mijn comfort zones te brengen. Om nog verder buiten mijn (huidige) comfort zones te gaan schrijf ik me ook in voor twee marathons. De eerste is eind mei – ook deze is te kort dag om een ‘goede’ tijd te lopen maar voor de tweede, half oktober heb ik ruim de tijd om de benodigde kilo’s kwijt te raken en een gedegen voorbereiding te doen.


Ik ga weer doen waar ik als duursporter ooit mee begonnen ben: het lopen van halve en hele marathons. Dit is voor mij de sleutel die me terugbrengt naar een situatie waarin ik het beste functioneer: dagelijkse discipline met focus op een helder doel. En die volgende Ironman komt er ongetwijfeld ook.

FusionTEAMnl atleet van het IM 50+ triathlonteam: Christian Albers


https://runningwiththeboss.com

 

Vergelijk producten Verwijder alle producten

You can compare a maximum of 3 products

Hide compare box
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »