• GRATIS VERZENDING VANAF 35,-
  • +31(0)70-7370250
  • Stel je vraag via de chat, wij reageren zo snel mogelijk.

FUSION BENELUX - 13 / Aug / 2019

“Fora, Fora!!!” Race Report FUSIONTEAM atlete Karin Sloove | Pirene Xtri |

“Fora, Fora!!!” Race Report FUSIONTEAM atlete Karin Sloove | Pirene Xtri |
STORIES

Pirene Xtri Race Report

“Fora, fora!!!” roep ik uit alle macht in het Catalaans terwijl ik naar beneden suis en de binnenkant van de haarspeldbocht in duik. Net binnen de lijntjes haal ik de support car van een andere deelnemer in. Probleempje: lang niet alle deelnemers zijn Catalaans, en ook lang niet alle chauffeurs spreken het dus.Nou ja, de bedoeling zal wel duidelijk zijn.

Uit de weg wil ik ze, mijn eigen lijnen rijden en niet remmen voor de bocht zoals de auto’s. Zo snel mogelijk omlaag, in de hoop bij de laatste klim van het fietsparcours aan te komen vóórdat de verzengende hitte van de zon daar zijn werk doet.

fusionteam-Pirine Xtro-race-report-triathlon-fusion-
Een dikke 8,5 uur eerder stapte ik om 5:30u (het blijven toch vreselijke tijdstippen bij de Xtri’s) in het pikkedonker het donkere water van het Embassament de Terradets in, een groot stuwmeer aan de voet van de Pyreneeën. Omringd door de silhouetten van het voorgebergte probeer ik de gele boeien met de knipperende rode lampjes eraan te onderscheiden. Dat lukt bijzonder matig, aangezien de deelnemers ook een rode knipperlamp onder hun badmuts hebben. Nou ja, vooraan zwem ik toch niet en ervaring leert dat als ik op het midden mik van de meute vóór me, ik over het algemeen vrij aardig bij de boei uitkom.

In een rustig ritme volg ik de lampjes en zodra ik er een zie die niet zo beweegt weet ik dat ik bij een boei in de buurt kom en kan ik zelf navigeren. Heerlijk zo’n triatlon met maar 50 deelnemers, dan is zwemmen nog zwemmen in plaats van een bokswedstrijd. Ik weet dat ik sterk kan navigeren, en zie in mijn ooghoeken dat ik kortere lijnen zwem dan veel anderen. Als niet zo’n beste zwemmer toch altijd motiverend om de snellere zwemmers bij de boei weer voorbij te steken.

Op weg naar het keerpunt raak ik mijn gevoel voor richting een beetje kwijt. Ik weet dat we langzaam rechtsaf moeten buiten naar de brug, maar naar mijn idee ga ik almaar linksaf. Toch zie ik steeds weer de boeien en zwem er strak heen. Dichterbij de brug zie ik ook de eerste deelnemers die tegemoet komen op de terugweg.

Nadat ik zelf gekeerd ben snap ik er niks meer van….Weer voelt het alsof ik linksaf ga als ik naar de boei zwem, maar met de opkomende zon zijn ze nu duidelijk zichtbaar dus het zal wel kloppen. Ik ben overigens niet de enige die wat moeite heeft met het richtingsgevoel. Af en toe moet ik even opzij om een frontale botsing te vermijden met een tegenligger. Wat zijn het er nog veel! Zou het zó goed gaan?

Terug op de kant blijk ik ruim in de top 10 te zitten! Wat een bijzondere ervaring om bijna alle support crews nog op de kant te zien staan in afwachting van hun eigen atleet. Onder luid applaus ren ik naar mijn fiets, waar mijn trainer Jordi klaar staat om me te helpen om te kleden.

In tegenstelling tot andere Xtri’s heb ik deze keer in mijn Fusion SLi fietsbroek gezwommen, een trisuit trek ik sowieso niet aan in dit soort wedstrijden waarbij ik 7 uur of meer op de fiets zit. Ook mijn Fusion BH heb ik gewoon al aan, in deze temperaturen is het immers niet echt nodig om met een droge set kleding te vertrekken. Dus omkleden is eigenlijk alleen wetsuit uit en fietsshirt aan. Vlak voordat ik wegfiets stapt ook Onno T1 binnen. Hè, dit is pas de derde keer in 10 jaar triatlon dat ik eerder klaar ben met zwemmen dan Onno! Terwijl Silvia zich om hem bekommert, werk ik in de eerste meters fietsen mijn Hammer gels en wat sportdrank naar binnen. Lekker fris is het nu nog, zo’n 21 graden. Ik geniet ervan zo lang het duurt. Met een comfortabele 15 minuten voorsprong op mijn eigen schema start ik het fietsonderdeel.

fusionteam-Pirine Xtro-race-report-triathlon-fusion-
Met ‘maar’ 4400m D+ in 177 km fietsen is dit op papier niet het zwaarste fietsparcours in een Xtri die ik ken. Maar twee jaar geleden, toen de wedstrijd in augustus werd gehouden, was het met temperaturen tot boven de 40 graden in de schaduw een ware uitputtingsslag. Vandaag voel ik me goed: het wordt ‘maar’ 35 graden en de ochtenden in juni zijn nog een stuk frisser. De eerste klim voelt ook niet zo zwaar aan als toen en ik heb nog heel wat tandjes op mijn cassette over. Een deel fiets ik zelfs op het grote blad. Onno komt voorbij, en nog een aantal andere mannen. Ik probeer niet te tellen of aan te haken en mijn eigen race te rijden, ik weet wat er nog komt en daar wil ik fris voor blijven. Voor zover dat mogelijk is dan.

De eerste helft van het fietsparcours is een mooie warming up. In de afdalingen doe ik het iets rustiger aan dan twee jaar eerder, toen stond de hele caravaan met support cars vast achter een frontaal ongeluk tussen een motorrijder en een auto op 90km van het fietsparours. Wij als fietsers mochten toen door, maar hadden urenlang geen support van onze crew omdat iedereen stond te wachten op de trauma helikopter op 90km. Wat ik daar twee jaar geleden zag heeft behoorlijk indruk op me gemaakt, en hoewel op de super verkeersluwe wegen met lopende bochten en glad asfalt de verleiding groot is om een bochtje af te snijden, blijf ik netjes midden op mijn eigen weghelft en neem beduidend minder risico’s in de afdaling. Nou ja, op die ene inhaalactie in de binnenbocht na dan...

fusionteam-Pirine Xtro-race-report-triathlon-fusion-
In de klim naar Coll de Boix voel ik me nog goed. Ik probeer goed te doseren, want het meest slopende deel van het fietsparcours komt nog. Hier en daar begin ik alweer wat heren op te pikken die te enthousiast van start zijn gegaan. Mijn Fusion SLi Hot Condition Jersey is een life saver. Hoewel de temperatuur gestaag stijgt, zeker in de lange stukken klimmen in de zon, zit ik nog altijd lekker in mijn vel. Ik blijf goed eten en drinken: elk uur één bidon met Perpetuem + Heed samen gemixt, één bidon water, één of twee porties gel (afhankelijk van hoe ik me voel), vóór elke lange afdaling een bar, zo getimed dat ‘ie de tijd heeft om te ‘vallen’ en elk uur electrolytes, anti fatigue en endurance amino. Het houdt je bezig, maar ik heb in de trainingen gemerkt hoe goed het voor me werkt. Zeker als het zo warm is.

Na de Coll de Boix komt het stuk waarop ik twee jaar eerder helemaal stuk zat, zo erg dat ik zelfs for no good reason van mijn fiets viel. Een litteken op mijn elleboog herinnert er nog aan. Ik kan me onderweg niet meer voor de geest halen waar dat precies gebeurde, blijkbaar was ik er toen echt niet goed aan toe door de warmte. Ook vandaag is het beste er langzaam vanaf, oei dat is eigenlijk net een beetje vroeg. Het continu steil op en neer gaande terrein trekt je fysiek en mentaal helemaal leeg. Het is hier ook voor het eerst dat ik geen tijdwinst meer boek op mijn schema.

 fusionteam-Pirine Xtro-race-report-triathlon-fusion-

De samenwerking met mijn support crew Jordi is bíjna perfect. Na een uitgebreide ‘informatieavond’ waarin we in ons beste Spaans en Catalaans hebben uitgelegd wat we van hem en Silvia verwachtten, loopt alles over het algemeen op rolletjes. Ik denk eigenlijk ook dat Silvia meer zenuwen heeft gehad in de weken vóór en ook nog tijdens de wedstrijd dan wijzelf. Omdat ik zo hard ga en al bijna 45 minuten voor lig op schema, verandert echter ook wat ik wil in mijn eetschema. Ik krijg immers niet alles wat ik van plan was te nemen in een zoveel kortere tijd weg. Jordi, die als Ironman atleet voor het eerst een dergelijke wedstrijd meemaakt en kan daar nog niet zo goed in anticiperen en staat niet met de goede bidons klaar op de Coll de Jou. Ach ja, wat maakt het uit. Stiekem is het wel fijn om even een voetje neer te zetten en te wachten tot de goede bidon wordt aangereikt.

De voorlaatste afdaling rijdt Jordi achter me aan en doe ik een beetje extra mijn best om soepel af te dalen. Ik vlieg een Spanjaard voorbij met wie ik al een aantal keer stuivertje heb gewisseld en weet Jordi in zijn auto achter me te houden totdat de afdaling wat uitvlakt. Een stuk vals plat en aan de voet van de laatste klim zie ik een bordje naar een ‘font de pedra’, een soort stenen badje met een natuurlijke waterbron. Vorige keer heb ik daar in liggen badderen om af te koelen voordat ik de slotklim aandurfde, waardoor mijn familie thuis in de stress raakte en dacht dat ik (weer een keer) verkeerd was gefietst.

Vandaag ga ik gewoon door de klim op. Deze laatste klim is het langst, het steilst en het heetst. Ergens halverwege, na de laatste verzorging door Jordi, begin ik toch nog een beetje oververhit te raken. Inmiddels een bekend gevoel: een soort van algehele ellende en tegenzin om te bewegen, waardoor mijn hele lijf schreeuwt om af te stappen en het bijltje erbij neer te gooien. Ik dwing mezelf om goed te blijven eten en drinken maar heb al mijn mentale trucjes nodig om door te blijven trappen. Na een pittig laatste uurtje klimmen eindelijk de laatste afdaling. Even vergeten alleen dat het asfalt op die afdaling verschrikkelijk slecht is en je fiets én jezelf nog even een pak rammel krijgen voordat je bij T2 eindelijk weer je voeten kan uitklikken.

In de wisselzone neem ik even de tijd. Rustig even zitten, horloge aan de oplader, fietsspullen uit en in mijn loopkloffie even in het lekker koude bergbeekje liggen om af te koelen vóórdat ik ga lopen. Ik lig nog steeds zo’n drie kwartier voor op mijn eigen schema en begin er langzaam van te dromen om binnen de 16 uur te finishen in plaats van binnen de geplande 17 uur. Mijn Hammer reepje kijk ik alleen maar naar: ik ben een beetje misselijk van de warmte en sla hem over. Onno blijkt intussen 4e te liggen, maar heeft het zwaar onderweg. Achteraf hoor ik van hem dat het reepje overslaan een uitstekende keuze was: hij hield zich wel aan zijn voedingsplan maar dat reepje in T2 was hem in de hitte uiteindelijk erg slecht gevallen.

fusionteam-Pirine Xtro-race-report-triathlon-fusion-
Ik vertrek op het warmst van de dag om te gaan lopen. Ik verwacht er beter aan toe te zijn én beter geacclimatiseerd te zijn, maar daar waar ik in de volle zon loop is hardlopen gewoon echt geen optie. Worstelend met de warmte probeer ik goed te blijven drinken en mijn voeding vloeibaar in te nemen. De supplementen die ik erbij neem geven me steeds een korte opleving. Het gaat dan ook wel sneller dan vorige keer en waar ik in de schaduw loop kan ik wel wat dribbelen, maar toch gaat het niet snel genoeg om echt weer wat tijd in te lopen.

 fusionteam-Pirine Xtro-race-report-triathlon-fusion-
Sterker nog, de voorsprong op mijn schema verdwijnt bijna letterlijk als sneeuw voor de zon. Gelukkig ligt de eerste lange steile klim voornamelijk in de schaduw. Eenmaal boven op Coll de Port, wacht mijn support en daarna een super technische afdaling. Ik dacht die met mijn verbeterde skills wel even rennend te kunnen nemen, maar dat valt met vermoeide en stijve benen toch tegen. Gefrustreerd en soms ook een beetje moedeloos stap ik door omlaag. Gelukkig weet ik nu dat ik beneden pas bij 15km ben, vorige keer dacht ik daar bij het halve marathon punt te zijn. Dat valt dan mentaal wel even tegen als omstanders je vertellen dat het nog zo’n 7km verderop is!

De laatste twee kilometer naar de drankpost zijn dit jaar net iets anders en lijken ein-de-loos. Ik heb mezelf beloofd om bij de drankpost een colaatje te mogen nemen, en voornamelijk dat houdt me op de been. Het begint inmiddels wel heel langzaam af te koelen, maar na de drankpost weet ik dat er nog een paar kilometer volle zon overwonnen moeten worden. Eindelijk zie ik de post en Jordi.

fusionteam-Pirine Xtro-race-report-triathlon-fusion-
Na de drankpost raak ik eindelijk een beetje in mijn ritme. Ik haal een drietal mannen bij, maar kom er vooralsnog niet voorbij. Jordi staat op 28km te wachten om het laatste stuk met me mee te lopen. Vanaf daar is het significant minder steil en technisch, en gaat het tot het hoogste punt over een gravel road omhoog. Ik weet niet zo goed of ik er eigenlijk wel behoefte aan heb, in elk geval niet aan geklets aan mijn kop en Catalaans praten dan wel verstaan lijkt me intussen geen optie meer. Ik wil het liefst in mijn eigen bubbeltje rustig doorbuffelen.

Het niet kletsen lijkt Jordi het mee eens, maar blijkbaar vindt hij dat ik er qua effort wel een stapje bovenop mag doen. Meedogenloos blijft hij voor me uit dribbelen, wetende dat ik te koppig ben om hem te vragen langzamer te gaan en nooit zal willen toegeven dat ik het niet kan. En dus ren ik naar boven. Nou ja, ik denk dat het er meer uitzag als een kreupele shuffle. Af en toe moet ik een paar passen wandelen als we weer even in de zon komen, maar met het stijgen van de hoogte en daarmee het langzaam dalen van de zon én de temperatuur, voel ik me alsmaar beter. Mijn kreupele shuffle wordt een drafje, en richting de top lijkt het zelfs weer op rennen. De mannen achter me ben ik al lang kwijt, en mijn vizier is naar voren gericht. Als ik hard genoeg loop, zou ik dan nog iemand kunnen inhalen?

fusionteam-Pirine Xtro-race-report-triathlon-fusion-
Eenmaal op de top verhoogt Jordi nogmaals het tempo. Ik bijt op mijn tanden en probeer de beginnende kramp in mijn dijen te negeren. Ontspan, je hebt geen kramp. Ontspan, je hebt geen kramp. Mijn benen en mijn hoofd blijven erover discussiëren, maar intussen bewegen de benen gewoon door. Het is nog net licht, en het lijkt me heel gaaf om in het licht te kunnen finishen. En dus gaat het gas erop en racen we met zo’n 15km/u naar beneden over het steile ongelijkmatige gras vol met stenen van de skipiste. Althans, zo voelde het. Volgens Strava kwam ik niet verder dan een magere 12km/u gemiddeld . De kabels waar we overheen moeten springen (Jordi) en voorzichtig stappen (ik) vertragen een beetje, maar ik weet ongeveer nog wat er komt en zet alles op alles om vóór het echte donker en dus zonder hoofdlamp de finish te bereiken. Nog 2 km…langzaam wordt het licht slechter en zijn de stenen minder goed te zien. Kom op Ka, nog 10 minuten en je bent binnen. Gááán! En nee, je hebt geen kramp….Nog 1 km. Het wordt langzaam onverantwoord om nog zo door te stampen zonder de losse stenen te kunnen onderscheiden. 500m…Ik heb géén kramp. Dan eindelijk het laatste bultje over en de finishstraat!
Ik ben compleet alle scenario’s vergeten die ik van tevoren had bedacht.

Vooral die van even de tijd nemen en hand in hand met Jordi over de finish en alle andere ideeën die een mooie fotowaardige finish op moesten leveren zijn verdwenen. Alles wat telt is DIE LIJN! Ik ren tussen de beachvlaggen en de vuren die de finishstraat verlichten zo hard ik kan naar beneden, en IK BEN ER! In 16,5 uur, en (naar mijn eigen maatstaf) vóór donker gefinished, zonder hoofdlamp. Als 10e overall, en als eerste vrouw. Met een verbetering van 1,5u van mijn eigen parcoursrecord. Het was weer een langere en zwaardere dag dan ik verwacht had, maar wat een mooie wedstrijd is het toch. Een heel andere Xtri dan de races in de koudere landen, maar een rasechte Xtri desalniettemin. Misschien volgend jaar voor onder de 16u?
fusionteam-Pirine Xtro-race-report-triathlon-fusion-

Na de finish krijg ik een flesje speciaal voor de wedstijd gebrouwen bier en wat te eten. Onno is uiteindelijk weer op die ondankbare vierde plek beland, maar heeft net als ik een super sterke wedstrijd gedraaid. Hij is even naar het hotel om te douchen, en Jordi en ik wachten tot ze ons komen ophalen. Jordi’s auto is immers bij het 28km punt achter gebleven. Ik praat wat na met David en Sandra, de organisatoren en intussen ook vrienden. En natuurlijk met Jordi. Wat is een support crew toch ontzettend belangrijk in dit soort wedstrijden. Je doet het écht samen! Voor hem ging als verstokte Ironman sporter een wereld open, en ook Silvia heeft enorm van de dag genoten ondanks alle spanning.

fusionteam-Pirine Xtro-race-report-triathlon-fusion-
De volgende dag gaan we nog naar de award ceremony, waar voor de finishers die al meer dan eens de race hebben volbracht, een speciaal shirt klaarligt met (in ons geval) twee sterren. Een klein detail, waar ik stiekem toch wel trots op ben. Alle drie de edities was ik er met Onno bij, 2x als deelnemer en 1x als support crew voor de organisatie. Eigenlijk ben ik helemaal niet van wedstrijden herhalen, dat wil ik (op de Evergreen in Chamonix na!) ook helemaal niet.

Misschien is het in dit geval omdat het lekker dichtbij huis is, misschien vanwege het prachtige parcours. Het energieke enthousiasme en de persoonlijke insteek van David en Sandra, of de uitdaging om mijn niet zo hitte-lievende lijf deze ééndaagse beproeving door te slepen. Hoe dan ook, de kans is groot dat ik er volgend jaar weer bij ben. Ofwel als support voor Jordi en Silvia als ze als team meedoen, ofwel om een aanval te doen om de 16 uurs grens.

Cheers! Groetjes Karin Sloove!

fusionteam-Pirine Xtro-race-report-triathlon-fusion-

Fusion Tight Kopen - Lees eerst het blog

Laat een reactie achter

What are your experiences? Read or write a review here.

*Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

* Verplichte velden

Recente artikelen

Het laatste nieuws op ons blog

  • Wat zijn 226ERS Vegan Sport Gummies eigenlijk?
    02 / Dec / 2019

    FUSION BENELUX - 13 / Aug / 2019

    Wat zijn 226ERS Vegan Sport Gummies eigenlijk?

  • Wanneer gebruik je welke FUSION Tight?
    19 / Nov / 2019

    FUSION BENELUX - 13 / Aug / 2019

    Wanneer gebruik je welke FUSION Tight?

  • Het belang van goede krachttraining?
    11 / Nov / 2019

    FUSION BENELUX - 13 / Aug / 2019

    Het belang van goede krachttraining?

  • Ken jij de bijzondere eigenschappen van merinowol?
    07 / Nov / 2019

    FUSION BENELUX - 13 / Aug / 2019

    Ken jij de bijzondere eigenschappen van merinowol?

  • 90% ICON Something to be proud of ... and still missing that 10% to be totally honest with you....
    08 / Oct / 2019

    FUSION BENELUX - 13 / Aug / 2019

    90% ICON Something to be proud of ... and still missing that 10% to be totally honest with you....

  • Kou, regen & wind | Wat trek jij aan?  Marco Akershoek geeft kledingtips!
    03 / Oct / 2019

    FUSION BENELUX - 13 / Aug / 2019

    Kou, regen & wind | Wat trek jij aan? Marco Akershoek geeft kledingtips!

  • De Almeerse FUSIONTEAM atlete Yvette van Wegen wereldkampioen duathlon  Powerman in Zwitserland!
    19 / Sep / 2019

    FUSION BENELUX - 13 / Aug / 2019

    De Almeerse FUSIONTEAM atlete Yvette van Wegen wereldkampioen duathlon Powerman in Zwitserland!

  • Een nieuw avontuur voor Peter Verhelst bij FUSION BENELUX
    03 / Sep / 2019

    FUSION BENELUX - 13 / Aug / 2019

    Een nieuw avontuur voor Peter Verhelst bij FUSION BENELUX

  • Een halve triatlon in Vichy voor kinderen met kanker!
    29 / Aug / 2019

    FUSION BENELUX - 13 / Aug / 2019

    Een halve triatlon in Vichy voor kinderen met kanker!

  • ROAD TO ICON EXTREME TRIATHLON LIVIGNO  |  COUNTDOWN HAS STARTED!
    27 / Aug / 2019

    FUSION BENELUX - 13 / Aug / 2019

    ROAD TO ICON EXTREME TRIATHLON LIVIGNO | COUNTDOWN HAS STARTED!

Inloggen

Wachtwoord vergeten?

  • Al je orders en retouren op één plek
  • Het bestelproces gaat nog sneller
  • Je winkelwagen is altijd en overal opgeslagen
FusionWorld B.V. 9 / 10 - 8 Reviews @ FusionWorld
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? JaNeeMeer over cookies »